Tamagawa, Akinotsuki,
sonbaharla seni
aynı güzel he'yle ünledik
allah'ım!

-
I.
bu nuhun üzerinden zaman geçen hayatıdır
tanrısı buyurunca onu kıramadı
her gün dahasını inşa ettiği bir gemi
oğlunun tabutuna çaktığı bir çivi
allah’ın günü kalbinin derinlerine bıçak
vahiy gelen yerleri çok şükür müstesnasında
ama kalp bu
ayrıntısında
çocuk biriktiriyor.
sonra göğün tesisatçısına yıllık izin
yerin canına ot.
cudi’de bir başına bir anne hüznü
halısahalar her an yeşerecekmiş gibi çamur
oksijenden çok azot
gemi desen at pisliği eşek pisliği
ama bu demlenmiş çay aşkı
ve her an aşağı ovadan bir oğul.
II.
haddini bil. kun deyince bin nuh
III.
gökten ibrahim’e koyun gelir
yakub’a gömlekler gelir yusuf kokulu
sana ne var nuh.
IV.
biliyoruz küs öldüğünü suya.
ateşli bir halin
ne de güzel sanrıları
neye kaçtımsa olmadı hep onun sesi
duyduğum karın ağrısı giderek ağır ellerim buz
sarhoşluk verici içkilerden ve kadından sonra
yine çarpan bir etin en derin kesiği
ne aymaz bir sevgili ne yüzsüz bir günah
git dedikçe sırtıma sanki bir milyon dünya
kahkahalardan sonra nefessiz kalma hali
alnımı yere vurayım diye türlü belalar
annemin olanca saçında mı gizlendi bunca yıl
neden hep peşimde niçin hasret etmiyor biraz
her ayağım kaydığında bana bir göz süzüşü
yeter ulan! inatlarım hep ağlamakla bitiyor
eskimiş çamurlarından sonra bir anlık şevk
kaç gün doğuruyor bu hünerin iyi tarttın mı
bir mühendislik dehası olarak tüm becerebildiğin
annemi her istediğimde göremediğim bu hayat mı
seninle bir anlaşma yapmıştık suratıyla konuşma bana
an ne kadar ehil bir hesap işi olabilir ki

